Libanon
Complexe Schoonheid
Begin oktober trokken Tine Vandecasteele en Peter Timmermans naar Libanon op uitnodiging van de Lebanese Forces Students Association (LFSA). Men kan gerust spreken van liefde op het eerste gezicht. Niet tussen Peter en Tine, maar wel tussen hen beiden en Libanon. Hun bevindingen over een reis die een bijzondere indruk op hen heeft nagelaten, vind je in het onderstaande interview.
Peter Timmermans, Tine Vandecasteele, wie zijn jullie?
Tine: Ik ben dus Tine Vandecasteele, 25 jaar en ik werk bij Vrouw en Maatschappij. Stilaan ben ik ook actief bij de jongeren, met een uitgesproken interesse in de internationale werking.
Peter: Ik ben Peter Timmermans, oud bureaulid van JONGCD&V. Momenteel werk ik op het kabinet van Hilde Crevits. Daar hou ik me bezig met het Sigmaplan, de luchthavens en het spoor. Verder overkoepel ik ook een beetje alles rond mobiliteitsplannen, vooral dan openbare werken.
Wat hadden jullie in Libanon verloren?
Peter: Wij waren daar op uitnodiging van de LFSA (Lebanese Forces Student Association), de jongerenafdeling van de Lebanese Forces (LF). Dat is een pluralistische partij met een duidelijk christelijke, christendemocratische grondslag. Zij organiseerden een conferentie, Crossing The Boundaries. Er mochten twee JONGCD&Vers deelnemen en Tine en ik zijn ingegaan op dat aanbod.
Wat wisten jullie over Libanon?
Tine: Niet veel eigenlijk. Natuurlijk doe je wel wat opzoekingswerk op voorhand. Daaruit bleek dat Libanon wordt voorgesteld als een heel mooi land met een heel ingewikkelde politieke situatie. Een land met een heel rijke geschiedenis, maar gekenmerkt door vele conflicten en een onzekere toekomst.
Kenden jullie elkaar eigenlijk?
Tine: Neen. Ik ben intern bij de jongeren op zoek gegaan naar info over Peter. Daar werd een heel onheilspellend beeld van hem opgehangen voornamelijk om me op mijn paard te krijgen. Gelukkig bleek dat compleet onterecht te zijn. Peter is een heel aangenaam persoon.
Peter: We zaten bijna onmiddellijk op dezelfde golflengte. Tine was misschien wat argwanend, maar het ijs was vlug gebroken.
Wat was jullie eerste indruk van Libanon?
Tine: We hadden meteen een heel goed gevoel bij de ontvangst. We werden heel hartelijk onthaald en vanaf de eerste minuut bleek de organisatie vlekkeloos te verlopen, zelden gezien.
Peter: Dat was iets wat de hele reis zou opvallen eigenlijk. De geweldige openheid en het enthousiasme van de Libanezen was voor mij een van de meest opmerkelijke ervaringen van ons verblijf.
Tine, je verwees reeds naar de ingewikkelde situatie in Libanon. Kwamen jullie snel in contact met de complexiteit van het land?
Tine: Eigenlijk vrijwel onmiddellijk. Al de eerste voormiddag kregen we een introductie over de partij en over de politieke actualiteit. We werden ondergedompeld in een complex geheel. Als je ziet hoeveel politieke partijen er zijn in Libanon dan is dat gewoon ongelooflijk. De politieke situatie is er nog tien keer complexer dan hier in België.
Een deel van het zuiden van het land en van de hoofdstad Beiroet wordt dan ook nog eens bezet door de militaire tak van Hezbollah. Dit is een verzetsbeweging met Palestijnse roots die vanuit Libanon Israel bestrijdt. Zij beschouwen zichzelf als buffer tussen Libanon en Israel. De situatie is eigenlijk onvoorstelbaar. Je moet je eens inbeelden dat wij in onze hoofdstad vluchtelingenkampen zouden hebben van waaruit er aanslagen in Nederland worden voorbereid. Of dat er wijken zijn waar politie en leger niet durven te komen. Het leger is echt onmachtig om in te grijpen tegen de militaire macht van Hezbollah.
Peter: Hezbollah draagt absoluut bij tot de complexiteit. Je mag ook niet vergeten dat Hezbollah eigenlijk een groot draagvlak heeft binnen Libanon. Ze financieren de gemeenschap, bouwen scholen,… Ze hebben een slimme strategie, maar het niet evident voor de politieke samenleving. Er zijn ook verschillende versies van de geschiedenis van Libanon in het noorden en het zuiden. Men werkt daar nu aan een consensusversie, maar dat is een heel moeilijke opdracht.
Is het dan een land van compromissen?
Peter: Absoluut, dat kan ook niet anders. Het compromis zit ook ingebouwd in het politieke stelsel. Je moet je voorstellen dat je over een land spreekt waar er een grote scheidslijn loopt tussen christenen en moslims. Maar ook de islamieten zijn verdeeld, in soennieten en sjiieten. En tussen die drie grote strekkingen moet er een evenwicht worden gevonden. Historisch heeft men dat evenwicht ingebouwd in de Libanese instellingen. Om religieuze spanningen te vermijden is de president altijd een christen, de premier een soenniet en de voorzitter van het parlement steeds een sjiiet.
Tine: Een voordeel van dat compromismodel ligt hem dan in de feestdagen. Elke geloofsgemeenschap profiteert ook van de feestdagen van de andere gemeenschap. De christenen krijgen vrijaf op islamitische feestdagen en omgekeerd. Een handigheidje dat in het voordeel van iedereen speelt.
Is het een sektarische samenleving?
Tine: Sektarisch zou ik het niet willen noemen, dat klinkt zo negatief. Ze zijn wel opgedeeld in geloofsgemeenschappen. Dat zie je ook duidelijk in het straatbeeld. Er zijn duidelijk wijken van christenen, van soennieten en van sjiieten. In de wijken die gecontroleerd worden door de LF zag je bijvoorbeeld heel veel heiligenbeeldjes in kapelletjes aan de huizen. In Hezbollah – wijken zag je dan weer posters die hun martelaars verheerlijkten. In het begin zagen wij dat niet. Toen men er ons op wees, zag je inderdaad duidelijk de verschillende afgebakende zones.
Het gaat zelfs zo ver dat de verschillende fracties er een verschillende manier van claxonneren op nahouden. Tot in dergelijke details zit de afbakening ingebakken.
Wat mij dan wel verbaasde, was dat in de politieke situatie dat onderscheid plots minder duidelijk wordt. Er zijn momenteel twee grote coalities in Libanon. Je hebt de ‘8 maart beweging’ die Hezbollah herbergt, maar waar ook een aantal christelijke partijen in zetelen. Zij vormen de oppositie in Libanon en zijn pro – Syrisch. Daartegenover staat de ’14 maart beweging’ die pro – westers is en momenteel de macht uitmaakt in Libanon. De LF is onderdeel van deze beweging en momenteel mee aan de macht.
Duidelijk een complex geheel… Is de situatie in Libanon met haar christenen een speciaal geval in het Midden Oosten?
Peter: Ik denk niet dat Libanon los staat van de gehele context van het Midden Oosten. Ik meen dat haar interne situatie heel hard beïnvloed wordt door de externe situatie. Libanon is bijna een barometer voor de hele regio.
Het land wordt heel sterk beïnvloed door het conflict tussen Israel en de Palestina. De Libanezen steunen een tweestatenstelsel in deze problematiek. Het zou voor hen een oplossing zijn voor de problemen met Hezbollah. Deze partij herbergt heel wat Palestijnen die uit Israel verdreven zijn. Een tweestatenoplossing zou Hezbollah een vaste plaats kunnen geven en hen toestaan om weg te trekken uit Libanon.
Tine: Het is toch ook ongelooflijk dat een politieke partij een militaire tak heeft en die dan ook nog eens inzet. Op die manier kan je toch niet aan politiek doen? Ze zijn veroordeeld door de VN voor het gebruiken van burgers als levend schild. Ze graven zich steeds dieper in de zuidelijke steden in door ook daar militaire installaties op te trekken, midden in woonwijken. Hezbollah schendt gewoon internationale regels.
Peter: Je mag ook de invloed van Syrië niet onderschatten. Zonder een voorafname te willen doen op het proces Hariri, lijkt het er toch op dat Syrië een rol gespeeld heeft in de zaak Hariri. En onderschat ook de rol van Turkije en Iran niet in het verhaal. De terugkeer van Turkije naar het conservatisme, door de voortdurende afwijzing van de EU, is een belangrijke factor in de regio. De pro – westerse regering van Libanon hoopt heel hard dat Turkije zich toch nog zal blijven richten op het westen. Want anders staat Libanon binnenkort alleen met haar pro – westerse houding. De groeiende macht van Iran weegt in dat kader ook op hen. Ik geloof echt dat het probleem van Libanon moet gekaderd worden in de problematiek van het gehele Midden Oosten. Libanon is gewoon een speelbal op de golven van de problemen van het Arabisch schiereiland.
De naam is gevallen: Hariri. De toenmalige premier van Libanon werd op 14 februari 2005 het slachtoffer van een autobom. Binnenkort start het proces over zijn moord dat georganiseerd wordt door de Verenigde Naties. Hezbollah en Syrië worden genoemd als medeplichtig. Hezbollah heeft al gedreigd met actie als haar iets verweten wordt. Libanon staat woelige tijden te wachten.
Tine: Ik denk dat er een soort van algemeen aanvaarde visie is dat Hezbollah betrokken is bij de moord op Hariri, met de steun van Syrië. De autobom die gebruikt werd was zo gesofisticeerd dat hij van militaire makelij moet zijn. En dan kijkt men automatisch naar Syrië. Dat land was allerminst gelukkig met de pro – westerse koers die Hariri wou inslaan.
Peter: Onderschat vooral de impact niet die de moord op Hariri heeft gehad, dat had echt JFK – proporties. Een van de gevolgen van de moord op Hariri was dat Syrië de bezettingsmacht die het nog steeds aanhield in Libanon moest terugtrekken.
Er leeft angst voor de mogelijke repercussies van Hezbollah, maar de LF wil oprecht de waarheid aan het licht krijgen. Ze willen echt dat er gerechtigheid geschiedt. Zodat de komende generaties iets kunnen opbouwen uit de huidige puinhoop.
Het is echt een enorm complex land…
Peter: Dat brengt ook met zich mee dat men zich nauwelijks bezig houdt met wat zij vaak beschouwen als futiliteiten. Een stedenbouwkundige planning is er niet echt. Spuuglelijke flatgebouwen duiken op naast schitterende historische pareltjes. Het verkeer is er ongelooflijk chaotisch. Een viervaksbaan gaat er door voor autostrade. Maar dat is geen vaste opdeling: vier wagens aan de ene kant en twee aan de andere is een mogelijkheid. Er heerst chaos, mensen steken kriskras voorbij, snelheidslimieten zijn onbestaande. Verkeerscontrole is er ook gewoon geen issue. Wat zouden zij zich bezig houden met dergelijke problemen? Een toekomstvisie ontwikkelen is enorm moeilijk. Samenleven in het hier en nu is de prioriteit en de grote moeilijkheid.
Tine: Eigenlijk wil Libanon gewoon rust. Ze zijn nu eindelijk verlost van buitenlandse overheersing. Ze willen gewoon de kans krijgen om in alle rust iets op te bouwen. Dat is niet makkelijk met Hezbollah, maar er leeft wel hoop bij die mensen op beterschap. Ze zijn ook enorm fier op hun land. Ze willen ook echt dat wij de schoonheid van hun land uitdragen.
Is het echt zo een mooi land?
Peter: Het is een prachtig land. Zowel qua natuur als qua cultuur. De mensen zijn ook heel fier op hun cultureel verleden. Hun afstamming van de Fenyciërs koesteren zij echt. Ze zijn ook terecht trots.
Tine: We hebben schitterende bezienswaardigheden bezocht. De grotten van Jeitta zijn kandidaat om als wereldwonder toegevoegd te worden. En dat is volkomen terecht. We hebben gewandeld in het grottencomplex en een boottocht gemaakt door de onderste grotten. Dat was echt indrukwekkend. Net zoals de gehele natuur. Ik had een dor en droog beeld van het Midden Oosten. Het Libanon dat wij gezien hebben was echter groen en had schitterende bergen.
Peter: Ze zijn ook heel rijk aan cultuur. We hebben Byblos bezocht, de bakermat voor het alfabet. Het is ook de stad met de oudste haven ter wereld.
Tine: Wat ook grappig was, was dat Byblos afhankelijk van de gids 5000 of 6000 jaar oud was. Het is een prachtig stadje, de mensen daar waren ook heel fier op het historisch erfgoed dat ze bewonen. Ook het bezoek aan de Heilige Vallei was heel indrukwekkend. Dat is eeuwenlang een toevluchtsoord geweest voor christenen die vervolgd werden door de Ottomanen.
Peter: Het is nog steeds een plaats van rust en bezinning. Kahlil Gibran woonde hier, schrijver van het boek ‘De Profeet’.
Tine: Wist je dat verzen uit dat boek ook hier veel gebruikt worden in huwelijksmissen? Het zijn echt heel mooie teksten.
Peter: De cultuur van Libanon is echt ongelooflijk. Hun cultuur die overblijft uit de Oudheid is waarschijnlijk rijker dan onze erfenis hier in het Westen. Het land is echt van een ongelooflijke schoonheid. Ook de natuur is prachtig. We hebben de Cedervallei bezocht en waren echt onder de indruk.
Tine: Het schemerde al toen we de Cedervallei gingen bezoeken. Men had speciaal voor ons het programma omgegooid omdat we de cederbomen echt wilden bezichtigen. Ondanks de invallende duisternis was het een memorabele ervaring. Wat we zagen was prachtig. Als de grotten van Jeitta een wereldwonder zijn dan de ceders zeker ook. De ceder speelt ook een heel grote rol in hun geschiedenis. Het paleis van koning Salomon zou zijn opgetrokken in cederhout. Deze bomen hebben ook een mythische betekenis voor de christenen: de schoonheid, grootsheid en ouderdom van de ceder zou te verklaren zijn doordat Jezus Christus hen gezegend heeft.
Peter: De verering gaat zelfs zo ver dat officieren in opleiding uit een nabijgelegen kazerne in de winter in de bomen moeten kruipen. Ze moeten dan de takken afschudden zodat ze niet kunnen breken onder het gewicht van de sneeuw. Zover gaat de respect voor hun erfgoed bij deze mensen.
Tegenover zoveel schoonheid staat ook een bloedig verhaal in dit land van contrasten.
Peter: Absoluut. Dat vind je ook terug in de vlag van het land. De groene ceder in de middelste witte band weerspiegelt de schoonheid van het land. Het witte staat voor de puurheid. De twee andere horizontale balken zijn rood en wijzen op het bloed dat werd vergoten in de strijd om de onafhankelijkheid.
Bloed is er zeker vergoten tijdens de talloze conflicten van de laatste decennia. Jullie zijn je beiden bewust van het feit dat jullie daar een krijgsheer ontmoet hebben. Dokter Geagea, de leider van de LF, stond bekend als een keihard krijgsleider. Hij heeft bloed aan zijn handen…
Tine: We mogen dat niet ontkennen, maar we mogen dat ook niet zomaar veroordelen. Pacifisme is soms een luxe. In een oorlog die 15 jaar geduurd heeft, zijn er doden gevallen en zijn er heel veel mensen met bloed aan hun handen. Dat speelt zeker nog mee in de huidige situatie.
Peter: Er zijn langs beide zijden slachtoffers gevallen. Het zal altijd een emotioneel debat blijven: ouders hebben hun kinderen verloren, kinderen hun ouders.
Dokter Geagea is nu wel een van de politieke leiders van het land. Hij heeft jaren in de gevangenis gezeten na een dubieuze veroordeling voor feiten die hij vermoedelijk niet eens gepleegd heeft. Ook de man zelf heeft zijn deel van het leed gehad.
Peter: Absoluut. Hij is jarenlang psychologisch gemarteld geweest in de gevangenis. Zijn vrouw mocht hem in het begin niet eens zien. Later is ze jarenlang geschaduwd geweest, waardoor niemand nog met haar kon en wou omgaan. Internationaal werd er een echte lastercampagne tegen hem opgezet. Hij moest pijnkreten aanhoren van kameraden die werden gefolterd. Dat is echt psychologische terreur.
Tine: De man is er niet door gebroken. Hij durft zich ook vandaag nog steeds erg kritisch te uiten ondanks elf jaar gevangenschap.
Peter: Hij heeft ook visueel uitgebeeld wat ze hem aandeden. We kregen ook een replica van zijn cel te zien. Allemaal dingen die een heel diepe indruk nalieten.
Tine: De man wordt ook nu nog heel goed bewaakt. Het land heeft nu eenmaal een traditie om haar politieke leiders om te brengen. Overal in de wijken waar aanhangers van de LF wonen hing er een affiche. Daarop stond een weg afgebeeld met daarnaast allemaal mensen die vermoord zijn in de laatste 5 jaar. Allemaal staatsmensen, maar ook journalisten,… Die affiche was zeer prominent aanwezig. Overal waar je kijkt, word je met de neus op de feiten gedrukt.
Hun hoofdkwartier waar we dokter Geagea ontmoet hebben, is dan ook echt een bunker. De beveiliging is enorm. Er zijn overal wachtposten en we werden zelfs gecontroleerd met een metaaldetector. Je kan je dat nauwelijks voorstellen. Hier loop je bijna vrij de Wet89 in en uit. Het is eigenlijk hallucinant.
Peter: We kregen daar ook een uiteenzetting over hoe hun politieke academie werkt. Bij de LF duurt die anderhalf jaar en dan sta je nog nergens. Je bent net goed genoeg om je op het laagste niveau van de politieke ladder te begeven. Indrukwekkend hoe die mensen zich totaal inzetten voor hun land.
Tine: Het respect voor hun politici is ook enorm. Op weg naar de Heilige Vallei passeerden we langs het geboortedorp van dokter Geagea. De Libanezen op onze bus begonnen spontaan te applaudisseren toen dat omgeroepen werd. Ik zie het hier nog niet gebeuren.
Peter: We hebben daar ook wel een heel aantal indrukwekkende personen ontmoet. De minister van cultuur, Selim Warde, die ons bij een rollenspel begeleidde, dokter Geagea. Je voelt dat die mensen respect verdienen, visie hebben. En die ook allemaal tijd maken om persoonlijk met je te komen praten. Die je komen zeggen dat je mogelijkheden hebt, buiten de grenzen moet durven gaan.
Jullie lijken echt onder de indruk te zijn van de Libanezen…
Tine: De mensen zijn daar zo warm en hartelijk. Al van bij de ontvangst viel dat echt op.
Peter: Proffen die je na de uiteenzetting bijna komen knuffelen, het is toch ongezien bij ons. Ze zijn ook heel eerlijk en open. Je kon ongegeneerd al je vragen stellen. Er werd heel openlijk op geantwoord. De openheid van die mensen is echt ongelooflijk.
Tine: Die mensen hebben ook zoveel meegemaakt. Tijdens het afsluitend galadiner werd ons een video getoond over de LF. Daar werd ook in getoond hoeveel mensen er al omgekomen waren in de strijd. Je zag duidelijk dat de Libanezen aan onze tafels soms hun emoties moesten verbijten. Ze hadden allemaal wel iemand gekend die was gesneuveld. Dat die mensen dan nog zo openhartig door het leven stappen dat vind ik bewonderenswaardig.
Peter: Het helpt ook om de zaken te relativeren. Er waren in onze groep mensen met een streng conservatieve achtergrond en liberalen. En toch stapten we daar heel vlot over. Je kan niet je eigen kleine doctrines gaan maximaliseren als je mensen ziet vechten en sterven voor hun idealen. Als je dat dan nog visueel meekrijgt, is dat iets dat je meedraagt voor de rest van je leven.
Hebben jullie een vertekend beeld meegekregen? Wou men jullie niet een zo goed mogelijke indruk geven van Libanon?
Tine: Natuurlijk hebben we daar een momentopname meegemaakt. Alles was perfect geregeld, men week af van het programma als de groep daarom vroeg. Maar wij weten ook wel dat er minpunten zijn.
Peter: Het zal wel een licht vertekend beeld zijn. Maar ik denk dat je een dergelijke hartelijkheid en openheid niet kan spelen. Het zit echt in de aard van de mensen. Het gaat er daar echt wel heel anders aan toe. Veel meer oogcontact, mensen die je aanspreken op straat,… Ik zou het hier in Brussel wel eens willen zien gebeuren.
Tine: Het valt ook op dat er bij die mensen een joi de vivre bestaat. Er is het verhaal van de fotograaf die ons heel de tijd begeleidde, Aldo. In de laatste dagen dat we in Libanon verbleven, zijn we beginnen parten over de geschiedenis van Libanon en de bijhorende oorlogen. Aldo was vrijwilliger geweest bij het Rode Kruis. Nu weigert hij om nog naar verdrietige muziek te luisteren, actiefilms te bekijken, boeken te lezen waarin mensen sterven. Hij kan dat niet meer aan en heeft na de oorlog beslist om zich nog enkel te focussen op de positieve dingen in het leven en in anderen. En dat is een gevoel dat daar bij veel mensen leeft, denk ik.
Jullie spreken over de hartelijkheid van de Libanezen, hun openheid. Het is een enorm sociaal volk, ook het eten is een sociale gebeurtenis…
Peter: Absoluut. Het eten kan meerdere uren in beslag nemen. Er worden massaal gerechten aangesleept. Hier houdt een uitgebreid maal 7 gangen in, ginder zijn dat een dertig- à veertigtal gangen. Dat zijn geen maaltijden zoals wij die kennen. Het gaat meer om kleine hapjes, bijna naar fingerfood toe. Die maaltijden worden ook met de nodige show en warmte verzorgd. Bij de minste vorm van muziek wordt er ook bewogen.
Tine: Het eten is ook uitzonderlijk lekker. Ik durf zelfs stellen dat de Franse keuken in het niets vergaat tegenover de Libanese. Het inderdaad een zeer overdadige manier van eten, heel uitgebreid en ook heel aangenaam. Er kan zelfs waterpijp gerookt worden aan tafel op restaurant, geheel ontspannen.
Peter: Het zijn christenen, maar zeker geen geheelonthouders. We hebben heel lekkere wijnen mogen proeven. En ook de Arak hebben we mogen proeven. Korte drank die het bloed sneller doet stromen.
Is het een feestcultuur?
Peter en Tine: Absoluut!
Als vlucht uit de dagelijkse realiteit?
Tine: Misschien wel, maar op zich is dat ook een realiteit. Er heerst daar voortdurend een zo drukkende spanning. Ik vind het persoonlijk heel erg dat leeftijdsgenoten van mij dat moeten meemaken. Zoals Aldo hebben veel mensen het gevoel dat het eindelijk genoeg is met de miserie. Ik denk dat die feestcultuur daar ook wat aan vast hangt.
Peter: Ik zou het geen vlucht willen noemen. Het is echt geen vluchten. Volgens mij komt het gewoon voort uit de grote spanning die er leeft. Die spanning brengt met zich mee dat ze ook extreem ontspannen. Het een is een soort van logisch gevolg van het andere. Met ook als gevolg dat Beiroet nooit slaapt.
Tine: De restaurants sluiten bijvoorbeeld niet. Ze blijven open tot als de mensen weer honger hebben van het fuiven. Men gaat ook gewoon in het midden van de week uit, misschien niet langer dan 1 uur, maar toch. Er mag echt geen muziek in de buurt zijn of ze beginnen mee te klappen, te zingen, te dansen. En daar deden wij lustig aan mee. Peter heeft een kreet die heel karakteristiek is dat hij boven haalt bij feestjes. Daardoor vielen we al onmiddellijk op. We hadden dan ook al gescoord met ons repertoire van The Sound of Music. En denk niet dat Peter de meeloper was, integendeel.
Peter: Op een gegeven moment waren we op bezoek in een paar grotten waar heel oude wijn lag opgeslagen. Toen de gids op een gegeven moment zei: ‘Don’t touch this’, schoten bij Tine en mezelf onmiddellijk de woorden van het liedje van MC Hammer in gedachten. We begonnen spontaan ‘Can’t touch this’ te zingen, met bijhorende pasje, hilariteit alom natuurlijk.
Tine: Eigenlijk is het intens droevig. Wij hebben de luxe om naar huis te gaan en in een stabiele situatie terecht te komen. Dat hebben zij helemaal niet. Dat maakt het echt spijtig. Wij hebben ons daar zo goed geamuseerd, zo’n plezante ervaringen opgedaan. We hebben daar de Sky Bar bezocht, een van de top vijf clubs van de wereld. Dat was echt prachtig: net de glitter en glamour die je normaal enkel in Hollywoodfilms ziet. We zijn daar zo goed ontvangen geweest, hebben mogen genieten van een prachtig land…
Jullie zijn ambassadeurs voor Libanon…
Tine: Absoluut. Men verwacht dat daar ook een beetje van ons, denk ik. De mensen die wij ontmoet hebben, willen echt dat we een positief beeld uitdragen van het land. Ze willen rust en stabiliteit; de kans om eindelijk het land weer op te bouwen. De economie heropbouwen na zoveel jaar van ontrust, oorlog en aanslagen. Ze willen eindelijk vooruit kunnen gaan met hun land..
Peter: Het is dan ook een fantastisch land. De hartelijkheid van de mensen is ongekend. Het klimaat is fantastisch. De natuur is op vele plaatsen nog ongerept. Ik zou het iedereen willen aanbevelen als toeristische topper. Misschien niet nu direct. Eerst afwachten hoe stabiel de situatie blijft eenmaal het proces Hariri van start is gegaan. Maar het is echt een fantastisch land.
Jullie zijn echt verliefd geworden op het land.
Tine: (knikt)
Peter: Ik zit al een stadium verder dan verliefd. Ik ben er mee vergroeid. Het land heeft echt een beklijvende impact. Het is bijna een virus dat in je lichaam sluipt en waar je naar hunkert. Ik herinner mij een busrit waar de plaatselijke muziek werd op gezet. De Libanese dames springen recht in het midden van de bus, beginnen te dansen. Iedereen begint mee te klappen. Die gastvrijheid, ongegeneerdheid, warmte en toch zo rijk aan cultuur, het is bijna onvoorstelbaar.
Ik kan het nauwelijks geloven dat jullie zo verknocht zijn aan het land. Jullie zijn er vier dagen geweest…
Tine: Zie, zo reageert iedereen. Ik kan het ook niet verklaren. Ik had dat nog nooit gehad met een ander land.
Peter: Het programma was natuurlijk zo opgebouwd dat het heel rijk en vol was. Maar de mensen zijn er gewoon veel opener.
Tine: Je verspilt er geen tijd met vragen als wie ben jij? Wat doe jij? Je vliegt er gewoon direct in.
Peter: In dat opzicht willen we ook beiden onze dankbaarheid uitdrukken naar JONGCD&V toe voor de kans die ons werd aangeboden om naar Libanon te kunnen gaan. Het was een onvergetelijke ervaring.
Jullie gaan dus zeker terug?
Peter en Tine: (volmondig) Ja!
http://jongcdenv.be/nationaal/publicaties/online-publicaties
Maar er is nood aan meer. JONG CD&V heeft tal van werkgroepen die meestal in aanloop van een nationale raad of congres wel tjokvol zitten, maar na bewezen diensten, afglijden naar Ginnungagap (mooi woordje, moet je maar eens Googlen) . Is dit een groot verwijt naar de enthousiastelingen die zich dagdagelijks hiervoor ten volle inzitten. Zeker niet! Als voormalig voorzitter van de werkgroep Mobiliteit weet ik hier alles van. Er zijn natuurlijk steeds de uitzonderingen die de regel bevestigen. Al sinds de grote oerknal bestaan de werkgroepen internationaal en onderwijs. Starten is bijzonder moeilijk, maar volhouden des te meer. Er zijn zoveel aspecten die we in handen zouden moeten en kunnen nemen. Alles wat jongerenbeleid aangaat, cultuur, diversiteit, welzijn en zoveel meer. Hoor ik jullie nu denken: “jamaar, die thema’s stonden toch niet in zijn prioriteitenlijstje”. Klopt! Maar dit wil niet zeggen dat we ze niet moeten bestrijken of dat ze minder belangrijk zijn voor de jongeren. Goede afspraken maken goede vrienden. Alweer een strijdpunt!
Uiteraard volgen dan toch wel de nodige proeverijen…
