Geschiedenis is steevast de sleutel om het heden te begrijpen. Het is dan ook niet anders in de bijna mythische en wereldbeheersende problematiek rond Israël en Palestina. Hieronder volgen enkele belangrijke gebeurtenissen.
Een eerste aspect is de ‘moderne’ diaspora die plaats vond na de vernietiging door de Romeinen van de tweede tempel van Jeruzalem (70 n.C.) in de toenmalige provincie Judea.
Het Zionisme maakte zijn opwachting rond 1900. Als antwoord op het opkomende antisemitisme, stelde Theodore Herzl dat het Joodse volk een eigen staat moest oprichten. Historisch Palestina, het Bijbelse Israël, werd het uitverkoren land onder het motto ‘een land zonder volk, voor een volk zonder land’.
De Joodse migratie naar Palestina, deel van het Ottomaanse rijk, werd een feit. Die migratie leidde daar evenwel naar spanningen met de Arabische bevolking. Die steeg toen de Britten het mandaat over het gebied kregen en aan beide volkeren een staat beloofden. De spanningen mondden uit in opstanden met vele doden.
In november 1947 besloot de Algemene Vergadering van de VN historisch Palestina op te delen in een Joodse staat, een Palestijnse staat en een gebied Jeruzalem, dat onder internationaal gezag kwam. De Arabische landen en de Palestijnen verwierpen het plan terwijl de zionistische beweging het verwelkomde.
Op 14 mei 1948 verliep het Britse mandaat over het gebied en verklaarde Israël zich onafhankelijk. Verschillende Arabische landen, die het niet eens waren met het verdeelplan, vielen Israël binnen (Syrië, Irak,Libanon, Egypte en Jordanië). Na deze oorlog werd de demarcatielijn of ‘Groene Lijn’ (Westoever) in 1949 opgetrokken. De demarcatielijn was het resultaat van de overeenkomst van deze wapenstilstand die in Rhodos werd bereikt tussen Israël en diezelfde Arabische landen weliswaar zonder Irak. De Gazastrook kwam in Egyptische handen, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem kwamen in Jordaanse handen.
Tijdens de Zesdaagse Oorlog in juni 1967 bezette Israël de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem, naast de Golanhoogte in Syrië en de Sinaïwoestijn in Egypte. In 1981 annexeerde het Oost-Jeruzalem. De Yom Kippoer-oorlog in 1973 werd geïnitieerd door Syrië en Egypte.
In 1987 ging de Intifada van start en kwam het Palestijnse volk in opstand.
De Oslo Vredesakkoorden van 1993 hadden als principe “land voor vrede”. Israël trok zich niet terug uit de bezette gebieden, maar verdrievoudigde de nederzettingenbouw. Palestijnse gewapende organisaties startten met zelfmoordaanslagen.
De tweede Intifada brak uit op 28 september 2000 na het falen van de Camp David- akkoorden en na het bezoek van de toenmalige premier Ariel Sharon aan de Tempelberg. Palestijnse gewapende organisaties startten opnieuw een campagne van zelfmoordaanslagen in Israël. Het Israëlische leger herbezette de Palestijnse steden.
In 2002 startte Israël met de bouw van een veiligheidshek om de zelfmoord aanslagen tegen te gaan. Het Internationaal Gerechtshof in Den Haag stelde dat de Muur in Palestijns gebied illegaal is. Israël heeft het recht om een muur te bouwen, maar dan op de Groene Lijn. Israël ontruimde de Gazastrook unilateraal in de zomer van 2005 en haalde 8.000 kolonisten terug.
Hamas won de verkiezingen in de Palestijnse gebieden in 2006. De kiezer strafte Fatah onder meer af voor zijn corruptie. Israël viel ook Libanon aan als reactie op het doden en ontvoeren van Israëlische soldaten door Hezbollah. Na een moeilijke periode die bol stond van onderlinge conflicten in de Palestijnse gebieden vorm den Hamas en Fatah in maart 2007 een eenheidsregering. Hier kwam in juni 2007 een einde aan toen Hamas Fatah met geweld verdreef uit Gaza. Israël legt een blokkade op in de Gazastrook. De EU veroordeelt deze blokkade.
Op 27 december 2008 start ‘operatie Gegoten Lood’ met massale luchtaanvallen door Israël als antwoord op de raketaanvallen uit de Gazastrook naar Zuid-Israël. Het staakt-het-vuren komt er op 18 januari 2009. Balans: ongeveer 1400 Palestijnse en 13 Israëlische doden. De Gazastrook ligt in puin.
“Possibly crimes against humanity by both Israel and Hamas” gaf het Goldstone-rapport van 29 september 2009 weer: Zo schrijft rechter Goldstone in een opinieartikel in de Washington post (1 april 2011) waarbij hij dat rapport in heroverweging neemt en aangeeft dat hij met de gegevens waarover hij later beschikte wellicht tot een ander rapport was gekomen. Wat Israël betreft geeft hij in dat bewuste artikel het volgende weer over nieuwe beschikbare gegevens: “they also indicate that civilians were not intentionally targeted as a matter of policy.”
Op 21 september 2011 vroegen de Palestijnse leiders tijdens de Algemene Vergadering van de VN het lidmaatschap (en dus de internationale erkenning van de Palestijnse staat) van de VN aan. Er bleek echter onvoldoende steun voor een stemming in de Veiligheidsraad. Het lid maatschap bij UNESCO lukte wel in oktober 2011.
Anno 2012 heeft Israël de controle over meer dan 60 percent van de Westoever, de zogenaamde C-zone. In twee rapporten, één over Oost-Jeruzalem en één over de C-zone, kaartten de Europese missiehoofden de Israëlische bezettingspolitiek aan. Ze menen dat die de tweestatenoplossing onmogelijk maakt.
Hoe de toekomst er voor deze partijen er zal uitzien is nog maar de vraag. Wel lijkt het mij zo dat enkel een rechtvaardige oplossing hier soelaas zal kunnen bieden. Extremisme zal, zo bewijst het verleden steevast opnieuw, hier niet aan toe bijdragen! De wereld en haar leiders bewegen verder. De VS en niet in het minst de EU heeft hier meer en meer haar rol te spelen.
JONGCD&V heeft besloten een brief naar mevrouw Catherine Ashton, de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid te sturen waarin we verdere informatie zullen vragen over dit conflict en de steun aan de tweestatenoplossing. Wij hopen hiermee een verdere stap in de goede richting te kunnen zetten.
Radikaal_april_2012_pg3
Bronnen:
Informatiemap Israël-Palestina van Broederlijk delen en Pax Christi (Brigitte Herremans)
Israël en Palestina tweespraak over oorzaken en oplossingen (Ludo Abicht & André Gantman)
Goldstone rapport: http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/specialsession/9/docs/UNFFMGC_Report.PDF
Artikel Washington Post: Reconsidering the Goldstone Report on Israel and war crimes: http://www.washingtonpost.com/opinions/reconsidering-the-goldstone-report-on-israel-and-war-crimes/2011/04/01/AFg111JC_story.html
